1. Ποιοι είναι οι βασικοί κίνδυνοι;
Επιφάνειες υψηλής αντίδρασης: Μετά την ψυχρή έλαση, τα πηνία ψυχρής έλασης-έχουν καθαρές, εξαιρετικά αντιδραστικές επιφάνειες. Ακόμη και με μια ελαφριά σκουριά-προληπτική μεμβράνη λαδιού, η αντίστασή τους στη διάβρωση παραμένει σχετικά ασθενής.
Χημική διάβρωση: Πολλές χημικές ουσίες (όπως οξέα, αλκάλια, άλατα και οξειδωτικά) αντιδρούν απευθείας με τον χάλυβα, καταστρέφοντας το φιλμ παθητικοποίησης ή λαδιού στην επιφάνεια, οδηγώντας σε ταχεία σκουριά και ζημιά στην επιφάνεια.
Ηλεκτροχημική διάβρωση: Όταν ο υγρός αέρας περιέχει χημικούς ρύπους (όπως άλατα και σουλφίδια), σχηματίζεται ένα διάλυμα ηλεκτρολύτη στην επιφάνεια του χάλυβα, επιταχύνοντας τη διαδικασία ηλεκτροχημικής διάβρωσης. Αυτός ο ρυθμός διάβρωσης είναι πολύ πιο γρήγορος από αυτόν που προκαλείται μόνο από τους υδρατμούς.
2. Ποιες είναι οι συγκεκριμένες πηγές χημικών κινδύνων;
Οξέα και ομίχλες οξέων: Παραδείγματα περιλαμβάνουν το υδροχλωρικό οξύ, το θειικό οξύ και το νιτρικό οξύ. Ακόμη και οι πτητικές ομίχλες οξέος μπορούν να συμπυκνωθούν σε επιφάνειες από χάλυβα, προκαλώντας σοβαρές οπές ή ομοιόμορφη διάβρωση.
Αλκάλια: Παραδείγματα περιλαμβάνουν υδροξείδιο του νατρίου (καυστική σόδα). Ενώ η βραχυπρόθεσμη διάβρωση του χάλυβα-του είναι σχετικά ασθενής, μπορεί να βλάψει το προστατευτικό φιλμ λαδιού και να προάγει τη διάβρωση σε υγρά περιβάλλοντα.
Άλατα: Παραδείγματα περιλαμβάνουν χλωριούχο νάτριο (επιτραπέζιο αλάτι) και χλωριούχο αμμώνιο. Αυτός είναι ο πιο ύπουλος και συνηθισμένος κίνδυνος. Τα άλατα είναι εξαιρετικά υγροσκοπικά, σχηματίζουν ένα υγρό φιλμ στην επιφάνεια του χάλυβα και λειτουργούν ως ισχυρός ηλεκτρολύτης, προκαλώντας σοβαρή ηλεκτροχημική διάβρωση. Τα υλικά συσκευασίας (όπως το ξύλο ή οι σάκοι που έχουν έρθει σε επαφή με θαλασσινά) ή το υπολειμματικό αλάτι από{3}}αποπάγωμα μπορεί επίσης να προκαλέσουν μόλυνση από αλάτι.
Οξειδωτικές ουσίες: Παραδείγματα περιλαμβάνουν ορισμένους λευκαντικούς παράγοντες και χημικές πρώτες ύλες.
Άλλες χημικές ουσίες: Οι οργανικοί διαλύτες μπορούν να διαλύσουν την επιφανειακή σκουριά-προληπτικά λάδια, καθιστώντας τα αναποτελεσματικά.
3.Η αποθήκη χρειάζεται να χωριστεί σε ζώνες και να διαχωριστεί;
Δημιουργήστε έναν ξεχωριστό "καθαρό και στεγνό χώρο αποθήκευσης χάλυβα".
Αυτός ο χώρος πρέπει να φυλάσσεται σε ασφαλή απόσταση από αποθήκες όπου αποθηκεύονται οξέα, αλκάλια, άλατα, λιπάσματα, βαφές, φυτοφάρμακα, χημικά αντιδραστήρια ή οποιαδήποτε άλλα χημικά (ιδανικά σε ξεχωριστά κτίρια ή κλειστούς χώρους).
Ακόμη και μέσα στην ίδια μεγάλη αποθήκη, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται φυσικά χωρίσματα (όπως τοίχοι ή φράγματα) για διαχωρισμό και να διασφαλίζονται ανεξάρτητα συστήματα εξαερισμού.
4. Πώς να ελέγξετε το περιβάλλον αποθήκευσης;
Διατηρήστε στεγνό: Η σχετική υγρασία θα πρέπει ιδανικά να είναι κάτω από 50% και να μην υπερβαίνει το 60%. Χρησιμοποιήστε αφυγραντήρες ή εξοπλισμό εξαερισμού.
Διατηρήστε καθαρό: Τα δάπεδα και οι τοίχοι της αποθήκης πρέπει να είναι καθαρά και χωρίς σκόνη, χωρίς υπολείμματα χημικών. Οι δραστηριότητες που ενδέχεται να προκαλέσουν χημική ρύπανση απαγορεύονται εντός του χώρου της αποθήκης.
Διατηρήστε ανέπαφη τη συσκευασία: Διατηρήστε ανέπαφη την αρχική συσκευασία των ελασμάτων ψυχρής-έλασης (όπως χαρτί αντισκωριακής-, πλαστική μεμβράνη ή συσκευασία από λαμαρίνα). Οι περιοχές που έχουν υποστεί ζημιά πρέπει να επισκευάζονται αμέσως.
5. Ποιες είναι οι διαδικασίες διαχείρισης και λειτουργίας;
Ο εξοπλισμός μεταφοράς και φόρτωσης/εκφόρτωσης (όπως φορτηγά και περονοφόρα ανυψωτικά οχήματα) πρέπει να είναι καθαρός και απαλλαγμένος από χημικά υπολείμματα.
Απαγορεύεται αυστηρά η μεταφορά χημικών ουσιών ή των κενών δοχείων τους στον χώρο αποθήκευσης χάλυβα.
Επιθεωρείτε τακτικά το περιβάλλον της αποθήκης και την κατάσταση της επιφάνειας του χάλυβα, εντοπίζοντας και αντιμετωπίζοντας αμέσως τυχόν σημάδια μόλυνσης ή σκουριάς.